اخیرا یک مطالعه ملی انجام شده توسط کمیسیون حقوق بشر استرالیا روشن کرد که برابر تحقیق میدانی از 76 هزار دانشجو و کارمند در این کشور دریافته است که۷۰٪ نژادپرستی غیرمستقیم، از جمله شنیدن یا دیدن رفتارهای نژادپرستانه علیه جامعه خود را تجربه کرده بودند. حدود ۱۵٪ نژادپرستی مستقیم را در دانشگاه تجربه کرده بودند. این میزان برای پاسخ‌دهندگان فلسطینی و یهودی (بیش از ۹۰٪) بالاترین میزان بود و پس از آن پاسخ‌دهندگان بومی، چینی، عرب و شمال شرقی آسیا (بیش از ۸۰٪) قرار دارند.
نکته عجیب این بررسی آن است که علیرغم تجربه گسترده نژاد پرستی در مراکز علمی استرالیا ، تنها ۶٪ از افرادی که نژادپرستی مستقیم را تجربه کرده‌اند، به دانشگاه خود شکایت کرده‌اند و دلیل آن را ترس از عواقب و اعتماد کم به سیستم‌ها ذکر کرده‌اند.
تحلیل گران بر این باورند که وقتی در مراکز علمی، وضعیت نژاد پرستی در این حد باشد قطعا در محیط های غیر علمی و اجتماعی باید وضعیت بدتر باشد.
این گزارشات منفی در حالی مطرح میشوند که برابر موازین بین المللی، مدتهاست نژادپرستی جنایت بین المللی تلقی میشود و همه دولتها موظفند برای ریشه کنی این پدیده شوم، اقدامات موثری را در سطوح مختلف به انجام رسانند.
ضمنا استرالیا از جمله دولتهایی است که غالبا به دیگر جوامع به ویژه جوامع در حال توسعه توصیه می کند که حقوق انسانی را رعایت کنید و می توانید وضعیت ما را الگوی خود قرار دهید!